Ervaringsverslag over de overstap van DSLR naar Leica M9.

Schermafbeelding_2011-09-23_om_10

Wij vroegen fotograaf en journalist Joeri van der Kloet naar zijn beweegredenen om de overstap te maken van zijn Canon 5DII naar de Leica M9. Ook informeerden we naar zijn bevindingen over het gebruik van de M9 tijdens zijn eerste maanden na de aankoop.  In een eerlijk en open verhaal gaf hij ons antwoord. We wilden het jullie niet onthouden en plaatsen het hier als handreiking voor allen die met dezelfde vraag worstelen: DSLR of Meetzoeker?

‘Ik begon te fotograferen een jaar of twaalf geleden, omdat ik in mijn vrije tijd alpinist was, bergbeklimmer dus, en aan anderen wilde laten zien hoe het is om zo’n berg te moeten bevechten. Naarmate ik meer ging fotograferen, werd het maken van technisch en esthetisch goede plaatjes steeds meer een doel op zich. Ik kocht een betaalbare, stokoude Minolta XD7 – overigens familie van de Leica R4 – en een setje snelle primes. Op Sensia 100 en – als het budget het toeliet – Velvia 50 leerde ik fotograferen. Op dia werden alle fouten snel afgestraft en croppen was er uiteraard niet bij. Mijn projector kocht ik tweedehands, een hele mooie Leica Pradovit RC met de befaamde colorplan lens.
Via dat fotograferen op hoge toppen belandde ik in de journalistiek. Ik ging aan de slag als schrijvend en fotograferend journalist. In eerste instantie voor een bergsporttijdschrift, maar later voor een reismagazine en nog later voor een lifestylemagazine en diverse vakbladen. Ook het camera-arsenaal evolueerde mee: van de XD-7 ging ik naar een 20D, 30D, 1D, 5D en tenslotte 5DmkII. Vooral de stap naar de laatste camera was een ongelofelijke: de prestaties op hoge ISO’s vond ik ongekend.

Al met de 20D schoot ik voor mijn eigen onderneming Luta, behoorlijk wat bruiloften en dat werd alleen maar meer. Tot de verbazing van collega-fotografen vond ik dat werk ontzettend leuk. Mijn benadering van een bruiloft verschilde echter niet wezenlijk van die van een andere willekeurige gebeurtenis. Een bruiloft was en is voor mij een gebeurtenis die zich bij uitstek op een journalistieke manier laat vastleggen. Niet regisseren, maar registreren. Ik week daarmee al behoorlijk af van de reguliere bruidsfotograaf, maar mijn apparatuur was ook een tikje anders. Ik heb het nooit zo op zooms gehad: ze zijn zwaar, langzaam en zelden echt vertekeningsvrij en scherp. Ik had een tas vol primes en schoot met twee bodies de ene na de andere bruiloft en redactionele opdracht. Met de 5DII werd het ook mogelijk om zelfs op de donkerste lokaties toch zonder flits te werken. Dat fotograferen zonder flits werd m’n unique selling point. Mensen vonden het prachtig.

Toch stoorde iets me aan mijn uitrusting: het gewicht, het volume, de overdaad aan knoppen en mogelijkheden, de onverklaarbare defecten in objectieven, het gebrek aan een goede groothoek en zo kon ik nog wel even doorgaan.
Toen ik via marktplaats een tweedehands M6 aanschafte, beloofde ik mezelf nog om eerst een paar rolletjes vol te schieten, voor ik zou besluiten over te stappen op een digitale M. Een week later al liep ik met een grote kartonnen doos met daarin een zwarte M9 uit de fotowinkel.
Ik begon opnieuw met fotograferen.’

L1005949

‘Samen met een 50 Summicron en een oeroude 90 Elmarit ging ik eerst eens rustig in en om huis oefenen. Met scherpstellen, belichten, timen en vervolgens de bewerking in Lightroom doen. Ik was meteen verkocht aan de combinatie van de M9 met de 50 Summicron. Wat een waanzinnige lens is dat. De 90 bleek lastiger te zijn en een groothoek begon ik al snel te missen. Een 24 Elmarit completeerde mijn verzameling lenzen, maar ondanks de fenomenale prestaties van dat objectief, had er niet de klik mee, die ik eerder met de 50 ervaarde. De 35 was het antwoord: te kaderen in de zoeker en een prachtige, eerlijke brandpuntafstand. Een Summicron kon ik nergens krijgen, dus kocht ik een Voigtländer, zolang ik niks anders had. Ook een prachtig lensje, maar zonder de waanzinnige rendering en het contrast van de Summicrons.’

‘De M9 gaat tegenwoordig overal mee naartoe: zowel naar grote opdrachten als met het halen van boodschappen. Met de 35 past de camera zelfs in mijn jaszak. Iets wat eerder nooit mogelijk was. De eerste bruiloft was uiteraard doodeng, maar het lukte prima. Op zo’n dag leer je zo ongelofelijk veel dat je zelfvertrouwen met focussen en belichten ineens omhoog schiet. Het is harder werken, maar als je het goed doet, heb je meer plezier van je resultaat. Ik gebruik op zo’n dag voor 90 procent de 50 Summicron, maar ik verwacht dat daar straks met een 35 Summicron verandering in zal komen. Ik durf te wedden dat je een complete bruiloft uitstekend kunt vastleggen met enkel en alleen een briljante 35 millimeter.

Met m’n DSLR’s had ik na een dagje bruiloft geen voeten en armen meer over. Helemaal kapot was ik en de dag erna steevast spierpijn. Met de lichte M9 heb ik daar nauwelijks last meer van. Hooguit wat kramp in je vingers als je lang en veel hebt gefotografeerd. Het werken met één camera met een prime geeft ook rust. Je ziet het beeld al voor je en je hoeft alleen nog maar te lopen, kaderen, focussen en klikken. Kaderen met een zoomring was voor mij al not-done, maar dit werkt nog weer een tikje puurder. Door jezelf te beperken word je creatiever.’

‘Een nog groter verschil merkte ik tijdens een stedentripje. Normaal zou ik met een flinke rugzak van een kilo of 10 de hele dag rondlopen en nu had ik een schoudertasje met hooguit anderhalve kilo bij me. Zonder te overdrijven maakt dat voor mij het verschil tussen een leuke trip met goede foto’s en een minder leuke trip met goede foto’s. Vooral met straatfotografie merk ik het voordeel van de meetzoeker: het timen van bewegende mensen in je compositie gaat makkelijker. En natuurlijk werkt het onzichtbare en onhoorbare karakter ook mee.

Toch moet je als fotograaf kritisch blijven. Het is niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Qua ISO-prestaties ga je er met een M9 vergeleken met een 5DII op achteruit. Daar staat tegenover dat je met een meetzoeker met langere sluitertijden uit de hand kunt werken. Ik vind het eigenlijk wel prettig dat je heel conservatief met je ISO moet omgaan en dat je, vooral op hoge ISO’s, heel secuur moet belichten om ruis te voorkomen. Andere kritieken zijn de matige batterijduur, een niet zo geweldig scherm en de incompatibiliteit met bepaalde SD-kaartjes. Allemaal dingen waar ik prima mee kan leven, maar op internet worden die problemen enorm uitgemolken. Voor mij geldt dat ik sinds de M9 meer fotografeer, overal fotografeer en substantieel meer plezier beleef aan w
at ooit hoog in de bergen begonnen is…’

P.s.

Op zijn weblog doet Joeri van der Kloet bijna dagelijks verslag van het werken met de Leica M9. Lees zijn postings en bekijk de foto’s op:

http://lutaatwork.blogspot.com/

Zijn website geeft een goed beeld van wat voor soort fotografie hij doet: www.luta.nl


Agrolux2

Dit is een typisch redactioneel portret. De geportretteerde inspecteert een lamp in een bol van Ulbricht. Voor het werk voor tijdschriften is het prettig dat de M9 zo licht en compact is. Mijn tas is geslonken van een zware rugzak naar een bescheiden schoudertasje.

L1001811

Een goed voorbeeld van de prachtige rendering van de 50 Summicron op de M9. Op een 5DII zou ik eerst de ISO naar de 2000 hebben gezet, maar met de M9 houd ik die bewust laag. In dit geval op een zestigste. Ik vind de blik van haar prachtig.

L1002602

Ik heb hier op m’n gemak een tijdje gezeten en allerlei foto’s gemaakt van voorbijgangers. De vrouw rechts in beeld zat misschien twee meter van me vandaan, maar heeft helemaal niets in de gaten gehad.

L1002714

Je moet altijd een beetje voorzichtig zijn met politiemensen te fotograferen, maar deze man vroeg er bijna om. Die schitterende houding van hem en dat gezicht onder die helm, geweldig. Ik wilde persé voorbijgangers links en rechts in het beeld en dan is de meetzoeker ideaal. Je ziet mensen met de camera aan je oog het beeld inlopen.

L1003258

Met een compacte 35 millimeterlens past de M9 in mijn jaszak. Even boodschappen halen loopt dan soms uit om plaatjes schieten van voorbijgangers. Ik vind deze plaat zo mooi vanwege de diagonalen, de structuren en de winkelende vrouw in het hoekje. Het is een alledaags iets, maar toch iets bijzonders.

L1005206

Een bruiloft fotograferen met een M9 vergt wat lef, maar als je het goed doet, heb je een resultaat waar je trots op kunt zijn. Op lopende mensen scherpstellen is een kwestie van oefenen en de juiste instellingen gebruiken. Omdat ik goed buiten mijn kader kon kijken, wachtte ik tot de vrouw links haar camera pakte en het gangpad in boog.

Over Transcontinenta

Transcontinenta (www.transcontinenta.nl) is importeur van bekende A-merken op het gebied van fotografie, video, print en interactieve educatie. Onze merken zijn: Leica, Tamron, Gitzo, Lensbaby, Metz, broncolor, VISATEC, kobold, Bushnell, Carl Zeiss, Tamrac, Kenko, HP, Lexar, Multiblitz, Lastolite, Datacolor, Mola, Hedler, Datacolor, Polaroid, The Impossible Project, Juden Juka, Gossen, Artisan & Artist, Lenspen, Gary Fong, Azden, Novoflex, Tetenal, Technotape, B&W International, Delkin, Telefunken, Kaiser Fototechnik, Rotatrim, Agfa, ION the Actioncam en Cotton Carrier. Bezoekadres en Pro-Room: Tarwestraat 29 2153 GE Nieuw-Vennep
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.