Leica M9 in Thailand, gebruikerservaringen en foto’s.

Schermafbeelding_2011-04-21_om_10

Terug naar de eenvoud en het begin.

De ‘Eenvoud’ en het ‘Begin’ zijn en waren de kernbegrippen toen ik 24 maart j.l. vertrok naar Thailand voor 3 weken in gezelschap van mijn M9, de 50mm/1.4 Summilux en de hagelnieuwe, zojuist aangeschafte, 28mm/2.0 Summicron. Daarnaast mijn ‘oude’ Tele-elmarit-M 90mm/2.8 van 1984. Die is zo klein en licht dat je gewoon vergeet dat je hem bij je hebt.

Vanwaar de ‘Eenvoud’ ? Nou, het was alweer mijn 14de reis naar Thailand (en vaak Cambodja en Laos) en heb zo’n beetje alle beelden en tempels vastgelegd. Daarnaast kenmerkte de laatste jaren de reizen zich door een enorm gesjouw met Nikon D700 of Canon 5DmkII met een stuk of 5 lenzen. Bij de Canon had ik het niet te versmaden Carl Zeiss Glas ZE (21, 28, 50, 85 en 100mm), omdat ik ging Filmen met een FullFrame DSLR en de ‘Hollywood’ look die daar uitkomt wilde. Daarnaast gaat er dan een zg Video-Rig mee (RedRock) en een semiprofessioneel statief (Sachtler). Als ik er op terugkijk moet het een apart gezicht zijn geweest, dat gesleep!

Enfin, in 2010 stelde ik voor mezelf vast dat ‘Film’ niet mijn ‘ding’ is, evenals mijn rug die de voorkeur geeft aan licht, licht, licht …. Dus alles er uit en medio augustus 2010 een zwarte Leica M9 gekocht en later een Leica Summilux 50/1.4 en vlak voor Thailand de Summicron 28/2.0.

Dat is dus de ‘Eenvoud’, licht, niet zo fysiek aanwezig, 2 lenzen, lichtsterk en een meetzoeker, geen autofocus, geen 64-bit datacenter in de camera voor belichting etc.. Ooit zei iemand: “In der Beschränkung zeigt sich der Meister”, en alhoewel dat geen fotograaf was, had ie een punt
en is het actueel als altijd. Of je met de eenvoud jezelf gelijk als “Meister” kan betitelen, zou ik ik niet doen. Maar het verbeteren van jezelf in fotografie begint wel met ‘focus’.

Dan het ‘Begin’, dat slaat op mijzelf op 14 jarige leeftijd, nu dus 45 jaar terug. Ik bouwde samen met een vriend, waarmee ik nog steeds fotografeer en de passie deel, een vergroter en kocht mijn eerste Camera. Leica was toen onbetaalbaar voor me, en dat hoort ook zo als je rond de 20 bent. Camera’s waren 100% mechanisch en een simpele ingebouwde belichtingsmeter was een luxe, dus had je een ‘losse’, zoals dat heet. Maar je kon na enige tijd goed inschatten hoe het licht was, welke combi je nodig had 250/5.6 of 125/8.0 bv., samen met de film, toen nog in 18/21/24 DIN speelde je met belichten en de techniek. Daarna kon je in de donkere kamer een 18 DIN film, die je belicht had op 24 DIN (Vanwege de Korrel voor de jongeren onder u) tezamen met poetsen, doordrukken etc, brengen tot de gewenste beelden op ‘tastbaar’ papier !

In de loop van die 45 jaar is het ‘wezen’ van Fotografie niet veranderd, maar wel de hulpmiddelen. De donkere kamer heet nu in mijn geval ‘Lightroom’, en het filmrolletje de ‘SD’ card, en het ‘Papier’ is veelal voor een ieder het scherm van de PC of je Mac, en bij mij in toenemende mate het ‘Fotoboek’.
De Digitale SLR is een draagbare computer geworden met een lens erop en neemt bijna alle beslissingen voor je en behoed je voor fouten voortkomend uit onwetendheid.  Het is soms apart om te zien dat ik vaak Fotografen, ook profi’s, tegenkom die geen flauw idee hebben
hoe de driehoek ISO-Diafragma-sluiterijd bepalend is voor wat je wil bereiken, en laten het over aan de Camera.

Ik ben blij met al die ontwikkelingen en technologie en heb me er volledig in verdiept. stel je voor dat er niets veranderd zou zijn sinds 1970..
In 1972 werkte ik als Fotografische Instrumentmaker en repareerde en adjusteerde Camera’s en Lenzen. Dat doe ik allang niet meer, maar de liefde voor mechanica, de tolerantie van het productieproces, de gebruikte materialen, de afwerking, de consistente kwaliteit ed is gebleven en met die ogen kijk ik naar de apparatuur.

Heb je die passie, die liefde voor kwaliteit, dan is Leica is van de onvermijdelijke keuzes.

http://www.flickr.com/apps/slideshow/show.swf?v=71649

Leitz Camera is natuurlijk 1 van die legendarische bedrijven die al meer dan 100 jaar aanwezig zijn en de term ‘kwaliteit’ inhoud geven. Ik heb een M8 gehad, gekocht toen ie net uit was, 2006, en als je je ogen dicht doet voelt ie net als een M9, maar dat fotografeert wat lastig. de M8 was en is ‘Kwaliteit’, maar 45 jaar denken in 24x36mm en bijpassende lensverhouding maakt dat de weg naar FullFrame onvermijdelijk is, alhoewel het relatief blijft en weinig zegt over je foto’s die je maakt.

Ik ben dus weer terug bij het begin, nl de camera verwacht dat ‘ik’ voornamelijk de leiding neem. Dat was een beetje weggezakt, maar na enige maanden ga je weer anticiperen vanuit de driehoek en perspectief.  Je hangt je M9 om je nek met, in mijn geval voornamelijk de 50 summilux  en dat is de eenvoud. Immers 45 jaar terug was mijn eerste lens ook een 50mm. Je kan dan allemaal op gaan noemen…wat je niet kan…en wat je wel kan met een DSLR+28-300mm, maar dat is de keuze die je maakt. Anders kijken, meer denken in het 50mm of 28mm perspectief en je voeten zoomen daar waar het nodig is.

Thailand, en zeker Laos en Cambodja, zijn fantastische landen om te fotograferen. De mensen zijn niet camera schuw en het licht is zo anders dan in Nederland. In Zuidoost Azie is het ‘ongemerkt’ fotograferen niet zo eenvoudig, niet omdat de M9 zo opvalt, maar omdat de mensen
binnen 1 seconde nadat ze zien dat je hen fotografeert, gaan poseren, lachen en het V-teken maken. Anticiperen is dus noodzaak, belichting, afstand, scherptepunt allemaal voorbereiden. Soms loopt het onderwerp in het frame en op het juiste scherptepunt, maar met 1.4 is dat niet zo eenvoudig. De vaardigheid van scherptellen en framen neemt gewoon toe door het gewoon te doen.
En af en toe word je je zo aangenaam verrast door de tekening van de ‘Bokeh’ van de Summilux en de Summicron dat je weer weet waarom een passie een passie is.

Kwam ik de afgelopen jaren vaak terug met 3000+ shots in 3 weken, nu had ik er minder dan 500, en die breng ik nu terug onaar zo’n 70 en die komen in een fotoboek. Want dat is de tweede stap die ik met de Leica M9 heb gemaakt, het komt op papier, minimaal 30×30 cm om het gewoon weer vast te kunnen houden en al die details en nuances te zien die de Leica lenzen voor me waarnemen op de 18MP sensor, maar die je gewoonweg niet ziet op een 1920×1080 (HD) scherm. Nu begrijp ik ook , alhoewel het leuk is om te hebben hoor, dat het hebben van een 920k dot LCD scherm achterop je M9 niets toevoegt aan je manier van kijken, werken met de M9 en dus de kwaliteit van je foto’s.

Heb ik nog wel eens heimwee naar een DSLR? nee eigenlijk niet. De enige reden zou den DSLR zijn voor een 135 of 200 mm lichte tele, maar that’s it. Natuurlijk als je vogels fotografeert of vliegtuigen etc… dan maak je andere keuzes.

Uiteindelijk zijn er 2 soorten fotografen, nl. zij die hun levensonderhoud kunnen betalen uit hun fotografie en zij die dat niet kunnen of willen.
Ik vrees dat 98% van ons tot de laatste categorie hoort, en daarom kies ik de camera die bij mijn hart hoort, waar ik simpel gezegd blij van wordt.

Terug dus naar het ‘Begin’ en de ‘Eenvoud’ …met de passie van het hart

Bekijk al zijn foto’s op Flickr.

Hans van den Broek

Over Transcontinenta

Transcontinenta (www.transcontinenta.nl) is importeur van bekende A-merken op het gebied van fotografie, video, print en interactieve educatie. Onze merken zijn: Leica, Tamron, Gitzo, Lensbaby, Metz, broncolor, VISATEC, kobold, Bushnell, Carl Zeiss, Tamrac, Kenko, HP, Lexar, Multiblitz, Lastolite, Datacolor, Mola, Hedler, Datacolor, Polaroid, The Impossible Project, Juden Juka, Gossen, Artisan & Artist, Lenspen, Gary Fong, Azden, Novoflex, Tetenal, Technotape, B&W International, Delkin, Telefunken, Kaiser Fototechnik, Rotatrim, Agfa, ION the Actioncam en Cotton Carrier. Bezoekadres en Pro-Room: Tarwestraat 29 2153 GE Nieuw-Vennep
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.